سال گذشته وابستگیمو از یه سری افراد برداشتم .اینطوری شد که با خودم گفتم مگه خرجمو میدن؟ نه!مگه بهم خونه و غذا میدن؟ نه!پس احتیاجی نیست به بودنشون وابسته باشم .اینطوری شد که یکی از صمیمی ترین دوستامُ از زندگیم انداختم بیرون .الانم هی داره دستُ پا میزنه که مثل سابق شیم ولی من نمیخوام . کسی که بی فکر عمل میکنه ( این شکل مودبانه ی یه لغت دیگه س!) و آسیب میزنه به مراتب از کسی که با برنامه ریزی بهت ضربه میزنه خطرناک تره ؛و از یه طرفی هم با یکی دو نفر دیگه یطور دیگه رفتار میکنم، اندازه قدمشون قدم برمیدارم و میذارم خودشون بیان سمتم .اینطوری خیلی راحتترم و قدر آدمُ بهتر میفهمن .هیچی از آرامش خودم مهم تر نیست .